Kurt figürü, eski Türk ve Orta Asya topluluklarının çeşitli mitolojik anlatılarında önemli bir yere sahiptir. Özellikle Göktürklerin kökeniyle ilişkilendirilen Çin kaynaklarındaki anlatılarda dişi kurt figürü dikkat çeker.
Bu hikâyelerde kurt, yok olmanın eşiğindeki bir topluluğun hayatta kalması ve yeniden çoğalmasıyla ilişkilendirilir. Ergenekon anlatısının sonraki Türk kültüründeki yorumlarında da bozkurt, topluluğa yol gösteren sembolik bir figür olarak karşımıza çıkar. Ancak burada önemli bir ayrıntı var:
Eski Türk topluluklarının tamamının bozkurtu aynı şekilde kutsal kabul ettiğini söylemek doğru değildir. Türk dünyası son derece geniş olduğu için farklı dönemlerde ve topluluklarda hayvan sembollerinin anlamları değişebiliyordu.
Kurt ise özellikle dayanıklılığı, sürü hâlindeki yaşamı ve bozkır şartlarına uyumu nedeniyle güçlü bir sembolik anlam kazanmış olabilir. Zaman içerisinde bu figür Türk kültürünün farklı dönemlerinde yeniden yorumlandı.
Modern dönemde ise bozkurt, tarihî ve kültürel anlamlarının yanında farklı siyasi ve toplumsal anlamlarla da kullanılmaya başladı. Bu nedenle bozkurt sembolünü değerlendirirken mitolojik anlatılarla modern kullanımlarını birbirinden ayırmak gerekiyor.
