At, eski Türk yaşamının merkezinde yer alıyordu. Çocuklar çok küçük yaşlardan itibaren ata binmeyi öğreniyor, savaşçılar ise at üzerinde ok atma ve mızrak kullanma konusunda ustalaşıyordu.
Göçebe yaşam sayesinde Türkler, uzun mesafeleri kısa sürede aşabiliyor ve ordularını büyük bir hızla hareket ettirebiliyordu.
Atlar yalnızca ulaşım aracı değil, savaş arkadaşı ve ailenin en değerli varlıklarından biriydi. En iyi atlar özel olarak yetiştirilir, uzun yolculuklara ve sert iklim koşullarına dayanacak şekilde eğitilirdi. Bazı kağanlar, öldüklerinde en sevdiği atıyla birlikte gömülürdü.
Bu gelenek, at ile insan arasındaki güçlü bağı gösterir. Tarih boyunca Türk süvarilerinin başarısının temelinde, bu üstün binicilik kültürü yatmaktadır.
