Tuğ, eski Türk devletlerinde hükümdarlığın ve askeri otoritenin en önemli sembollerinden biriydi. Genellikle mızrak ucuna bağlanan at kuyruğundan yapılır ve kağanın gücünü temsil ederdi. Tuğ sayısı, hükümdarın veya komutanın makamını gösterirdi.
Savaş sırasında ordunun toplandığı nokta tuğun bulunduğu yerdi ve askerler onu kaybetmemek için büyük mücadele verirdi. Tuğ aynı zamanda bağımsızlığın işaretiydi; yeni kurulan devletler kendi tuğlarını dikerek egemenliklerini ilan ederlerdi.
Daha sonraki Türk-İslam devletlerinde de bu gelenek devam etmiş, sancak ve tuğ birlikte kullanılmaya başlanmıştır. Osmanlı Devleti'nde padişahın ve vezirlerin taşıdığı tuğlar, bu binlerce yıllık geleneğin devamı olarak kabul edilir.
