Eski Türk toplumunda kadınlar, birçok çağdaş uygarlığa kıyasla oldukça güçlü bir konuma sahipti. Hatun, yalnızca hükümdarın eşi değil, devlet yönetiminin önemli bir parçasıydı. Elçileri kabul edebilir, kurultaylara katılabilir ve kağan adına bazı kararları onaylayabilirdi.
Savaş dönemlerinde kadınların ata binmesi, ok kullanması ve gerektiğinde orduya katılması olağan kabul edilirdi. Aile içinde de kadın ve erkek birbirini tamamlayan iki eşit unsur olarak görülürdü.
Destanlarda ve yazıtlarda cesur kadın savaşçılardan sıkça bahsedilmesi, bu anlayışın kültürel yansımasıdır. Bu yapı, bozkır yaşamının zorlu koşullarında kadınların ekonomik, sosyal ve siyasi hayatta aktif rol üstlenmesini sağlamış ve Türk devlet geleneğinin ayırt edici özelliklerinden biri olmuştur.
