Gök Tanrı inancı, İslamiyet öncesi Türklerin en yaygın inanç sistemlerinden biriydi. Bu anlayışta evreni yaratan ve yöneten tek yüce güç Gök Tanrı olarak kabul edilirdi. Kağanın hükümdarlık hakkını da Gök Tanrı'nın verdiğine inanılır, buna "kut" denirdi. Eğer bir hükümdar halkını koruyamaz veya adaletten uzaklaşırsa kutunu kaybedebileceği düşünülürdü.
Bu inanç, yöneticilerin halka karşı sorumluluk taşıdığı anlayışını güçlendirmiştir. Doğa kutsal görülür; dağlar, nehirler ve gökyüzü saygıyla anılırdı. Ancak bunlara tanrı olarak değil, yaratılışın önemli parçaları olarak değer verilirdi. Gök Tanrı inancı, Türklerin devlet anlayışını, hukuk sistemini ve toplumsal düzenini yüzyıllar boyunca şekillendiren en önemli kültürel unsurlardan biri olmuştur.
